Jak już zostało wspomniane ogromnie ważną rolę przy zawale serca odgrywają pierwsze chwile po jego rozpoczęciu i wtedy koniecznie musi nastąpić pomoc przedlekarska, za wyjątkiem sytuacji, gdy osoba dostanie zawału w obecności lekarza (wtedy może mówić o dużym szczęściu). Ważne jest więc edukowanie się w zakresie pierwszej pomocy przedmedycznej i odpowiednie wykorzystanie zdobytych informacji w praktyce. Jednocześnie dobrze, by osoba reanimująca, bądź inne osoby znajdujące się w pobliżu wezwały karetkę. Po przewiezieniu chorego do szpitala konieczne jest wykonanie EKG serca i walczenie z bólem dokuczającym pacjentowi. Następnie chory zostaje poddany tzw. leczeniu fibrynolitycznemu, które polega na podaniu leku rozpuszczającego skrzeplinę, która spowodowała zatkanie tętnic. Poza tą terapią w leczeniu zawałów serca stosuje się też tzw. beta-blokery, które zmniejszają zapotrzebowanie serca na tlen. Ten typ leczenia rozpoczyna się w niedługim czasie po zawale i stosuje często jeszcze przez kilka lat po nim. Powyższe formy leczenie nie wyczerpują jednak metod kuracji pozawałowych. Są one tylko jednymi z najczęściej stosowanych.
U osoby zdrowej ciśnienie krwi jest regulowane przez mózg i jest uzależnione od zapotrzebowania tkanek na tlen. W czasie snu ciśnienie ulega znacznemu obniżeniu, a np. podczas wysiłku fizycznego i tuz po nim, oraz w sytuacjach stresowych ciśnienie ulega znacznemu podwyższeniu.
Choroba wieńcowa
W pewnym uproszczeniu można wskazać, że choroba wieńcowa w sposób szczególnie częsty występuje u osób chorych na miażdżycę, u których w naczyniach wieńcowych odkładane są tak zwane blaszki miażdżycowe ograniczające dopływ krwi do mięśnia sercowego.